oproepdietisten1Al sinds het begin van de vierde klas wist ik dat ik diëtist wilde worden. Aangezien ik VWO deed, betekende dat dat ik me drie jaar heb lopen vervelen op de middelbare school. Ik wist wat ik wilde doen, het kon me niet snel genoeg gaan. Toen ik in 2011 aan de opleiding begon, was ik wel even bang dat het tegen ging vallen. Maar dat deed het niet. Voeding & Dietetiek bleek mijn droomopleiding en vier jaar later stond ik daadwerkelijk met het papiertje in mijn handen. Afgestudeerd als diëtist! Tijdens de opleiding kreeg ik regelmatig commentaar op mijn vak. Commentaar waar uit bleek dat de profilering van de diëtist nog wel een stuk beter kon. Opmerkingen zoals: “dus je bent eigenlijk gewoon Sonja Bakker, maar jij hebt er 4 jaar voor gestudeerd wat zij in 10 weken kon?” of: “waarom vier jaar studeren voor iets wat ik ook op google kan vinden?” of: “Maar jij gaat zeker alleen maar vertellen wat ik niet meer mag eten?”.

Ik weet wel beter, maar het frustreert me soms wel. We hebben zo’n mooi vak, voeding kan zoveel betekenen. Of het nu is met afvallen, aankomen, voeding bij kanker, diabetes, darmproblemen.. de diëtist is breed inzetbaar en dat is helaas weinig bekend.

Daarnaast zien veel mensen door de bomen het bos niet meer, wat vooral veroorzaakt wordt door alle dieetgoeroes, voedingscoaches en boeken die als paddenstoelen uit de grond schieten. Of het nu de Voedselzandloper, Mykillerbodymotivation van Fajah Lourens of The Green Happiness is, elke keer is het advies anders. Ik snap best dat het voor consumenten lastig is om dan een goede keuze te maken. Ik snap ook best dat mensen niet zitten te wachten op ook nog eens een advies van zo’n stoffige, suffe diëtist. En dat is jammer, want een diëtist heeft juist, in tegenstelling tot de meeste goeroes, voedingscoaches en boekenschrijvers een vierjarige opleiding gehad. Waarin ook aandacht wordt besteed aan hoe je je adviezen wetenschappelijk onderbouwt en vooral ook wetenschappelijke literatuur juist interpreteert. Want zeggen dat je literatuur hebt gelezen is één ding, het juist interpreteren en er kritisch naar kijken is iets heel anders! En daar gaat het vaak mis.

Op dit moment is er ophef over een interview in het NRC met de meiden van The Green Happiness. Zij promoten een plantaardige voeding en hebben 200.000 volgers op hun blog. In het interview deden ze een aantal opmerkelijke uitspraken die bij veel dietisten niet goed vielen. Alleen het probleem is dat het daar dan ook een beetje bij blijft. We mopperen wat op twitter, maar meer gebeurt er eigenlijk niet. Eigenlijk zouden we toch als dietisten moeten opstaan tegen dit soort blogs en boeken met adviezen die voor ons gevoel haaks staan op alles wat we in de opleiding hebben geleerd en het tegenovergestelde zijn van de wijze waarop wij ons vak uitoefenen?

Waarom brengen we als dietisten niet een gezamenlijk statement uit om aan te geven dat dit NIET is waarom wij de opleiding zijn begonnen, dat we juist ons uiterste best doen om mensen te helpen de juiste keuzes te maken en dat het nu een keertje klaar moet zijn met al die goeroes, boekenschrijvers en 1001 slecht onderbouwde meningen? En dat we echt niet allemaal suf en stoffig zijn?

Laten we met z’n allen uitdragen waarom ons vak zo fantastisch is!

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen